waarom voelt het nooit alsof je genoeg hebt gedaan?

Waarom voelt het nooit alsof je genoeg hebt gedaan? Misschien ben je iemand die graag de handen uit de mouwen steekt. Die verantwoordelijkheid neemt, dingen regelt en het fijn vindt als alles op orde is. Op je werk kunnen mensen op je rekenen. Thuis houd je de boel draaiende. Je ziet wat er moet gebeuren en pakt het op. Dat zijn mooie eigenschappen. Maar wat als je nauwelijks nog kunt zitten zonder dat er iets door je hoofd schiet wat je óók nog zou moeten doen? Wat als ontspannen voelt als tijd verspillen? Of als je aan het einde van de dag terugkijkt en vooral ziet wat er níét is gelukt? Je hebt misschien de hele dag van alles gedaan. Afspraken nagekomen, boodschappen gehaald, een collega geholpen, geluisterd naar de verhalen van de kinderen en tussendoor nog wat huishoudelijke taken afgewerkt. En toch, als je in bed ligt en de dag nog eens doorloopt, is er dat stemmetje. Ik had ook nog… Als je je hierin herkent dan zal dit je ook bekend voorkomen…. : Het is 21.16 uur. Je klapt je laptop dicht. Eindelijk. Je schouders voelen aan alsof er 20 kilo op rust en je ogen zijn moe van het staren naar het scherm. Op het aanrecht staat nog een pan van het avondeten. Naast de koelkast ligt een verdwaalde sok en de wasmand puilt uit. Je ploft op de bank. Voeten omhoog. Even niks. .... dan zie je de wasmand. 'Als ik die nog even wegwerk, is dat ook maar gedaan.' Tien minuten later sta je boven met een stapel handdoeken in je armen. En terwijl je de laatste handdoek in de kast legt, schiet je alweer iets anders te binnen. 'O ja, die mail moet ook nog.' Wat kost het je om altijd door te gaan? Misschien merk je het aan kleine dingen. Je reageert kortaf als iemand je iets vraagt terwijl je net wilt gaan zitten. Je zucht wanneer er nóg een taak bijkomt. Of je wordt ongeduldig met jezelf omdat je alweer niet aan datgene bent toegekomen wat je eigenlijk voor jezelf wilde doen. En als je dan eindelijk tijd hebt om te ontspannen, lukt het niet echt. Je pakt je telefoon, denkt aan morgen of maakt in je hoofd alvast een lijstje. Stilstaan is ongemakkelijk geworden. Het kan helpen om daar eens met andere ogen naar te kijken. Stel je eens voor dat je beste vriendin je dit verhaal vertelt. Wat zou je haar dan vragen? 🌿 Wat maakt het zo lastig om iets onafgemaakt te laten? 🌿 Wat voel je wanneer je rust neem terwijl er nog van alles ligt? 🌿 Waar ben je bang voor? wat denk je dat er gebeurt als je iets niet perfect doet of je nee moet zeggen? 🌿 Doe je dit omdat jij het belangrijk vind, of omdat je het gevoel heb dat het moet? En heb je er (nog) geen antwoord op? Dat is helemaal ok! Soms begint er al iets te veranderen wanneer je jezelf toestaat om de vraag te stellen. Misschien gaat het niet alleen over wat je doet De neiging om veel te doen, alles goed te willen regelen of anderen niet teleur te willen stellen, ontstaat niet zomaar. Soms heb je al voordat je van de kleuterschool afging en je veterstrik diploma had gehaald, geleerd dat het belangrijk is om je best te doen, verantwoordelijkheid te nemen of rekening te houden met anderen. Misschien kreeg je een aai over je bol van je opa als je flink was. Of was het thuis prettiger als jij geen extra problemen veroorzaakte, maar netjes stil je schetsboek vol kleurde. Of zag je moeder je pas wanneer je ongevraagd al aan het avondeten was begonnen. Je ontwikkelt manieren om met je omgeving om te gaan. Manieren die je helpen om je staande te houden en erbij te horen: Hard werken. Geen fouten maken. Zelf alles oplossen. Niet zeuren, maar doorgaan. Dat kan je veel brengen. Je wordt zelfstandig, daadkrachtig betrouwbaar. Maar soms blijf je dezelfde dingen doen, ook wanneer ze je in plaats van helpen alleen maar energie kosten. Je lichaam zit op de bank, maar vanbinnen voelt het alsof je op een trampoline staat, zo stuitert je zenuwstelsel. Zodra je even niets doet, komt er onrust. Alsof je iets vergeet. Alsof je pas mag ontspannen wanneer alles af is. Alleen: wanneer is alles eigenlijk af? Een kleine oefening Probeer deze week eens bewust iets níét af te maken; Laat die wasmand staan. Beantwoord die mail morgenochtend. Of ga op de bank zitten zonder eerst het aanrecht schoon te maken. Merk op wat er gebeurt. Misschien voel je opluchting. Misschien begint het in je hoofd direct te ratelen. Misschien sta je na twee minuten toch weer op….. Ook dat is informatie. Je hoeft jezelf niet te dwingen om ineens alles los te laten. Je kunt beginnen met opmerken hoe sterk de neiging is om door te gaan — en onderzoeken of je er altijd naar hoeft te luisteren. Want je bent meer dan alles wat je doet. Je waarde hangt niet af van hoeveel je op een dag hebt afgevinkt. Misschien hoef je niet nóg meer te doen om te voelen dat je genoeg bent. Misschien begint het juist bij de vraag wat er in jou gebeurt wanneer je even niets doet. Wanneer lukt het jou om je dag af te sluiten, ook als er nog dingen op je lijstje staan? In het zes maanden durende traject, dat Trudy van Pijkeren en ik begeleiden, onderzoeken we samen met vrouwen hoe patronen zoals perfectionisme, aanpassen en altijd maar doorgaan zijn ontstaan. En hoe je stap voor stap meer ruimte kunt maken voor wat jij nodig hebt. Wil je meer weten over dit traject? Lees dan alle info op mijn website onder aanbod > programma’s> Her-inner Jezelf. Liefs, Imke 🌿

Lees meer
Waarom reageer je zo - terwijl je anders wilt?

Voor je gisteren de voordeur open deed, heb je drie keer diep in en uit geademd en de dag denkbeeldig van je schouders gewapperd. Je sprak jezelf toe… niet overal bovenop te zitten, eens wat liever voor jezelf te zijn en niet meteen geïrriteerd te reageren als de kinderen niet luisteren. En dan gebeurt het toch weer. Je kind weigert aan tafel te komen; je stem vliegt omhoog, je telt tot 3 in een wanhopige poging om je kind toch in beweging te krijgen en je voelt de waterlanders alweer achter je ogen prikken. Achteraf baal je van jezelf. Waarom deed ik dat nou weer? Ik had me toch voorgenomen het anders te doen? Misschien herken je dit wel. Je weet vaak best wat je anders zou willen doen, maar op het moment zelf lijkt het alsof er iemand in je kruipt die het van je overneemt. Je gedrag heeft vaak een reden Je denkt misschien dat je jouw gedrag gewoon moeten veranderen. Rustiger worden, beter je grenzen aangeven of minder streng zijn voor jezelf. Maar gedrag ontstaat niet zomaar. De manier waarop je reageert, hangt onder andere samen met wat je hebt geleerd, wat je hebt meegemaakt en hoe je hebt leren omgaan met spanning, emoties en andere mensen. Misschien heb je geleerd om conflicten te vermijden. Om alles goed te doen, zodat niemand kritiek op je heeft. Of om je eigen behoeften opzij te zetten, omdat de behoeften van anderen belangrijker leken. Dat zijn niet per se bewuste keuzes. Het kunnen manieren zijn geworden waarop je automatisch reageert wanneer je spanning ervaart. En juist daarom is veranderen ook zo verdomd lastig. Je hoofd weet dat je het anders wilt, maar wanneer de situatie lastig wordt val je toch weer in die o zo bekende valkuil. Wat gebeurt er nou echt op zo'n moment? Stel je voor dat je na een lange dag thuiskomt. Je bent moe, je hoofd zit vol en thuis vraagt iedereen iets van je. Je wilt geduldig zijn, maar je raakt geïrriteerd en je snauwt tegen je partner of kinderen. Misschien veroordeel je jezelf omdat je zo reageerde. Je neemt je voor dat het morgen beter gaat en probeert nog meer je best te doen. Maar heb je wel eens stilgestaan bij wat er vlak vóór die reactie gebeurde? Misschien was je al uren over je grenzen gegaan. Had je behoefte aan rust, maar voelde je geen ruimte om die te nemen. Of vond je dat je eerst alles moest afronden voordat je mocht ontspannen. Die uitval naar je kinderen of man vertelt niet het hele verhaal, maar kan wel een aanwijzing zijn dat er iets speelt wat aandacht nodig heeft. De kracht van inzicht : Van jezelf veroordelen naar jezelf begrijpen Het is verleidelijk om boos op jezelf te worden als je uit je slof schiet. ‘sukkel!, je ging het toch anders doen?’ Maar jezelf veroordelen helpt je niet altijd om iets te veranderen. Het kan er juist voor zorgen dat je nog harder je best gaat doen en opnieuw over je eigen grenzen heen gaat. Probeer eens een stapje terug te nemen en te kijken naar het grotere plaatje. 🌿 Wat gebeurde er voordat ik zo reageerde? 🌿 Hoe zag mijn dag/ week er uit? 🌿 Wat voelde ik op dat moment? 🌿 Wat had ik eigenlijk nodig? 🌿 Wat maakte het moeilijk om dat aan te geven? Je hoeft niet meteen alles te begrijpen of op te lossen. Het begint met herkennen wat er in jou gebeurt. Want wanneer je inzicht krijgt in waarom je doet wat je doet, ontstaat er langzaam meer ruimte om een andere keuze te maken. Niet altijd meteen. En zeker niet perfect. Maar misschien lukt het je de volgende keer om even stil te staan voordat je reageert. Om eerder te merken dat je moe bent. Of om uit te spreken dat je iets niet meer kunt dragen. Dat lijken misschien kleine veranderingen, maar ze kunnen een belangrijk verschil maken in hoe je met jezelf en anderen omgaat. Je hoeft het niet alleen te doen Soms zijn patronen zo vertrouwd geworden dat je ze zelf moeilijk herkent. Of begrijp je wel waar je gedrag vandaan komt, maar lukt het nog niet om er anders mee om te gaan. In mijn begeleiding onderzoeken we samen wat er onder jouw gedrag speelt. Met aandacht voor je gedachten, gevoelens, lichaam en de ervaringen die je hebben gevormd. Niet om jezelf te repareren, maar om jezelf beter te begrijpen. Zodat je niet steeds automatisch hoeft te reageren, maar meer vrijheid ervaart om te kiezen hoe je met situaties om wilt gaan. Je bent niet je automatische reactie. En je hoeft er ook niet in vast te blijven zitten. Voel je dat je hier verandering in wilt brengen? Ik help je er graag bij! Voel je welkom om contact op te nemen voor een gratis kennismaking. Liefs, Imke 🌿

Lees meer
Waarom stilstaan en rusten niet lukt

Als je ‘s ochtends in de spiegel kijkt schrik je.. je wallen hangen ergens op je sloffen en eerlijk... je gevoel is al niet veel beter. Je bent bekaf en dan moet je dag nog beginnen. Maar in je hoofd staan er al weer 20 tabbladen open. Er moet nog van alles gebeuren. Je werkmail stroomt over, de kinderen moeten naar zwemles, het bed moet nog verschoont en die afspraak met de makelaar moet ook nog verzet. En ergens tussendoor roept er een stemmetje, dat je toch ook echt tijd voor jezelf moet vinden. Je neemt je voor om het vanavond rustig aan te doen. Lekker op de bank met een dekentje een film te kijken. Je telefoon op stil en even niemand die iets van je vraagt. Maar voor je het weet, ben je toch weer bezig. Nog even de was, dat mailtje…. Herkenbaar? Waarom is stoppen soms zo moeilijk? Misschien denk je dat je gewoon beter moet plannen. Dat je meer structuur nodig hebt, je grenzen duidelijker moet aangeven of wat vaker voor jezelf moet kiezen. Je hebt een plank vol zelfhulp boeken, je yogamatje staart je aan vanuit de hoek van de kamer en de 3 e planningsapp staat al weer op je telefoon. En misschien helpen deze tools ook een beetje. Maar wat als er meer speelt? Soms zijn er patronen ontstaan, die maken dat je maar blijft doorgaan. Je wilt het graag goed doen, niemand teleurstellen of voorkomen dat anderen last van je hebben. Misschien voel je je verantwoordelijk voor alles en iedereen. Of vind je het lastig om iets los te laten als het niet helemaal af is. Het past bij je.. en het voelt ergens ook goed… maar dat het je diep van binnen uitput merk je vaak pas als je tong op je schoenen hangt, je weer je partner afsnauwt omdat hij de vaatwasser niet heeft uitgeruimd of dat je bij iedere uitnodiging voor een samenzijn met meer dan twee mensen, het liefst het eerste beste vliegtuig naar een onbewoond eiland wilt nemen. En zelfs als de signalen je om de oren vliegen, lukt het niet altijd om gas terug te nemen. Echt even te relaxen… want dan steekt de onrust weer de kop op. Wat ooit helpend was, kan je nu in de weg staan De manier waarop je met jezelf en anderen omgaat, is niet zomaar ontstaan. Misschien heb je al vroeg geleerd om flink te zijn, je aan te passen, verantwoordelijkheid te nemen of rekening te houden met de gevoelens van anderen. Dat kan je veel gebracht hebben. Het heeft je misschien geholpen om met situaties om te gaan, je plek te vinden, je geliefd te voelen of zelf om jezelf veilig te houden. Maar wat ooit helpend was, kan je later flink belemmeren. Je blijft bijvoorbeeld doorgaan terwijl je lichaam om rust vraagt. Je zegt ja terwijl je nee bedoelt. Of je voelt je schuldig zodra je even niets doet. Niet omdat je het verkeerd doet, maar omdat bepaalde patronen zo vertrouwd zijn geworden dat je er niet altijd bewust bij stilstaat. Wat als je eens anders naar jezelf kijkt? In plaats van jezelf voor te nemen dat je het morgen écht anders gaat doen, kun je beginnen met nieuwsgierig te worden naar je eigen gedrag. 🌿Wat maakt dat je blijft doorgaan? 🌿Wat voel je wanneer je nee wilt zeggen? 🌿Wat denk je dat er gebeurt als je iemand teleurstelt? 🌿En wat heb jij eigenlijk nodig op het moment dat je over je grenzen gaat? Je hoeft niet direct antwoorden te hebben. Alleen al stilstaan bij deze vragen kan je helpen om jezelf beter te begrijpen. Want verandering begint niet altijd bij harder je best doen. Soms begint ze juist bij vertragen en zien wat er in jou gebeurt. Je hoeft het niet alleen uit te zoeken Misschien heb je al veel gelezen (jep..dat boek wat naast je bed ligt), nagedacht of geprobeerd. Je weet best wat je anders zou willen doen, maar in de praktijk ren je toch weer van taak naar taak en van afspraak naar afspraak, alsof je achterna gezeten wordt door een beer. Dan kan het helpen om samen te onderzoeken wat er onder jouw gedrag ligt. Welke patronen spelen mee? Waar komen ze vandaan? En wat heb je nodig om andere keuzes te kunnen maken? In mijn begeleiding is er ruimte om daarbij stil te staan. Met aandacht voor je gedachten, je gevoelens, je lichaam en de ervaringen die je hebben gevormd. Niet om jezelf te veranderen in een versie van jezelf die je niet meer herkent, maar om jezelf beter te begrijpen en stap voor stap meer ruimte te ervaren om het anders te doen. Je hoeft niet nóg harder je best te doen. Misschien mag je eerst eens onderzoeken waarom je dat eigenlijk steeds doet. Voel je dat het tijd is om daar aandacht aan te geven? In mijn programma onderzoeken we samen de patronen die je energie kosten en hoe je meer ruimte kunt maken voor jezelf. Je bent welkom om contact op te nemen als je wilt ontdekken of het bij je past. Liefs, Imke 🌿

Lees meer
De stille erfenis van onverwerkt trauma

Niets verdwijnt zomaar — wat niet wordt verwerkt, wordt vaak doorgegeven. Soms voel je dat wat je meedraagt, niet alleen van jou is. Dat het verdriet, de onrust of de drang om te zorgen ergens dieper geworteld is — in het familiesysteem waar je uit komt. Er is steeds meer wetenschappelijk bewijs dat onverwerkte pijn en trauma zich niet alleen psychologisch, maar ook biologisch kunnen overdragen van generatie op generatie. Psychologisch, neurobiologisch en zelfs epigenetisch onderzoek laat zien dat de ervaringen van onze (groot)ouders hun sporen nalaten in hoe wij onszelf, anderen en de wereld ervaren. Wat is intergenerationeel trauma? Intergenerationeel trauma verwijst naar emotionele of psychische pijn die van ouder op kind wordt doorgegeven — vaak zonder dat het ooit expliciet is benoemd. Denk aan ouders die zelf zijn opgegroeid met weinig emotionele steun, waardoor ze moeite hebben die steun aan hun kinderen te geven. Of aan families waar generaties lang verlies, schaamte of geweld nooit echt zijn erkend. Wat niet wordt uitgesproken, verdwijnt niet. Het leeft voort — in gedrag, in het lichaam, in relaties. Hoe trauma wordt doorgegeven De overdracht van trauma gebeurt op verschillende niveaus: 1. In de opvoeding Wanneer ouders zelf zijn opgegroeid zonder emotionele steun of veiligheid, hebben ze vaak moeite om diezelfde veiligheid aan hun kinderen te bieden. Niet uit onwil, maar omdat ze zelf nooit geleerd hebben wat echte afstemming is. Dat leidt tot onveilige hechting: een kind leert zich aanpassen, pleasen of terugtrekken — allemaal manieren om liefde te behouden en afwijzing te vermijden. 2. In het lichaam Trauma leeft niet alleen in het hoofd, maar ook in het lijf. Chronische stress beïnvloedt de genexpressie — de manier waarop bepaalde genen “aan” of “uit” worden gezet. Zo bleken kinderen van Holocaust-overlevenden een verhoogde stressgevoeligheid te hebben. Trauma kan dus letterlijk worden ‘ingeschreven’ in het lichaam — in hoe ons zenuwstelsel reageert, hoe we cortisol aanmaken, hoe snel we in overlevingsstand schieten. 3. In de familiecultuur In families waar pijn niet benoemd mag worden — “we praten daar niet over” — ontstaat stilstand. Wat niet uitgesproken wordt, wordt als het ware buitengesloten en zoekt zijn weg via gedrag, herhalende patronen of onverklaarde gevoelens van leegte of schuld. De keten doorbreken De weg naar heling begint bij inzicht. Onderzoeken wat is gebeurd zonder oordeel Zien wat van jou is, en wat je nog draagt voor een ander. Herkennen waar je reageert vanuit oude pijn, en leren hoe je jezelf nu wél veiligheid kunt bieden. Er zijn verschillende ingangen om die patronen te doorbreken: Systemisch werk en familieopstellingen maken zichtbaar waar oude verstrikkingen nog invloed hebben. Lichaamsgerichte therapieën helpen je om te reguleren wat ooit te veel was om te voelen. Mindfulness en zelfcompassie brengen rust in je systeem en versterken de verbinding met jezelf. Veilige relaties zorgen voor co-regulatie: door het contact met een ander leert je lichaam wat veiligheid is. Bewust ouderschap voorkomt dat oude patronen onbewust worden doorgegeven aan de volgende generatie. Een nieuwe beweging Helen betekent niet dat je het verleden vergeet. Het betekent dat je leert het te dragen, zonder dat het jouw leven bepaalt. Dat je kunt zeggen: “Dit hoort bij mijn familie, maar ik hoef het niet langer mee te dragen.” Van daaruit kun je nieuwe keuzes maken — vanuit rust, niet vanuit overleven. Dat is waar heling begint. Bij bewustwording, zachtheid en de moed om jezelf echt te ontmoeten. Zodat wat ooit pijn deed, niet langer wordt doorgegeven, maar transformeert in kracht. En dat werkt door In jezelf. In je relaties. In de generaties na jou. 💛 ✨ Ik begeleid mensen bij het zichtbaar maken en helen van de onbewuste dynamieken die zijn ontstaan in de kindertijd of die van generatie op generatie worden doorgegeven. Wil je weten wat systemisch werk voor jou kan betekenen? Stuur me gerust een bericht — ik kijk graag met je mee. ✨ Liefs Imke

Lees meer